Τέχνη της Κατασκευής, Κλίμα & Συνέχεια

Η κατοικία σχεδιάστηκε ως μία σύγχρονη ερμηνεία των λιθόκτιστων τυπολογιών της Μάνης. Αντί για άμεση αναπαραγωγή ιστορικών μορφών, ο σχεδιασμός αφαιρεί και επανασυνθέτει γνώριμα στοιχεία — παχιοί τοίχοι, περιορισμένα ανοίγματα, διαδοχικές βεράντες — δημιουργώντας μια σύνθεση που παραμένει ριζωμένη στον τόπο, ενώ εκφράζεται με σύγχρονο τρόπο.

Ο τοπικός ασβεστόλιθος τοποθετήθηκε με παραδοσιακές τεχνικές, ενώ τα ανακτημένα βυζαντινά κεραμίδια ενσωματώθηκαν προσεκτικά στη στέγη, μαλακώνοντας το περίγραμμα του κτιρίου. Σκαλιστές ξύλινες θύρες και μαρμάρινες γούρνες ενισχύουν τον διάλογο ανάμεσα στο παλαιό και το νέο.

Η περιβαλλοντική απόδοση αποτέλεσε βασική παράμετρο του σχεδιασμού. Τα βαθιά τοποθετημένα ανοίγματα, ο φυσικός διαμπερής αερισμός και οι σκιασμένοι υπαίθριοι χώροι περιορίζουν τη θερμική επιβάρυνση τους θερινούς μήνες, ενώ η ενδοδαπέδια θέρμανση επιτρέπει τη χρήση της κατοικίας καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους. Τα δάπεδα από πέτρα λειτουργούν ως θερμική μάζα, συμβάλλοντας στη σταθερότητα του εσωτερικού κλίματος.

Το ισόγειο επεκτείνεται προς το τοπίο μέσα από μια αλληλουχία σκιασμένων και ανοιχτών βεραντών, όπου η μετάβαση από τον εσωτερικό στον εξωτερικό χώρο γίνεται ομαλά. Οι θέες προς τη θάλασσα και την κορυφή του Προφήτη Ηλία πλαισιώνονται προσεκτικά, εντάσσοντας την αρχιτεκτονική στο ανάγλυφο της περιοχής.

Οι δύο ανεξάρτητοι ξενώνες προσφέρουν αυτονομία στους επισκέπτες, ενώ η υπαίθρια κουζίνα και η πισίνα συγκροτούν έναν κοινωνικό πυρήνα — έναν χώρο καθημερινής συνάντησης, σχεδιασμένο για μεγαλύτερες παραμονές και για τον ρυθμό ζωής της μανιάτικης υπαίθρου.